Przez pierwsze pół wieku swej historii samoloty były napędzane silnikami tłokowymi. Pierwszy samolot napędzany silnikiem odrzutowym wzbił się w niebo w latach 40.

Pierwszym wojskowym samolotem odrzutowym, który wszedł do regularnej służby. był niemiecki Messerschmitt Me 262, służący jako lekki bombowiec od 1944 roku. Osiem lat później, 2 maja 1952 roku, rozpoczęła się cywilna służba pierwszego odrzutowca pasażerskiego, którym był angielski de Havilland Comet.

Silnik odrzutowy działa, wyrzucając gazy powstałe podczas spalenia paliwa w jego komorze. Jeśli gazy wylatują z dużą prędkością z silnika, to w przeciwną stronę działa siła ciągu, zgodnie z Newtonowską III zasadą dynamiki: „każdemu działaniu towarzyszy przeciwdziałanie, równe mu co do wartości, lecz przeciwnie zwrócone".

Zasady działania silnika rakietowego i odrzutowego są bardzo podobne, różnica występuje w sposobie dostarczenia utleniacza niezbędnego do spalenia paliwa. Silnik rakietowy dysponuje swym własnym zapasem utleniacza (zwykle jest to ciekły tlen). Do silnika odrzutowego tlen jest pobierany bezpośrednio z atmosfery.

Najprostszym rodzajem silnika odrzutowego jest silnik strumieniowy. Ma on w swej podstawowej formie postać rury zakończonej z jednej stro ny wlotem powietrza a z drugiej dyszą wylotów; Pomiędzy nimi znajduje się komora spalania. Gd silnik taki porusza się do przodu, powietrze poprze otwór wlotowy dostaje się do komory spalanie gdzie jest sprężane. W ten strumień szybko port szającego się powietrza jest wtryskiwane w sposób ciągły paliwo. Gazy powstałe w wyniku spalania mieszanki są wyrzucane z dużą prędkością przez dyszę wylotową, wytwarzając przy tym znaczną siłę ciągu.

Wielkimi zaletami silnika strumieniowego są prostota i niezawodność, gdyż brak w nim jakichkolwiek części ruchomych. Silniki te są najefektywniejsze w zakresie prędkości 2400-4000 km/h. Bywają używane do napędzania pocisków kierowanych. Lecz aby silnik taki zaczął działać, należy najpierw nadać samolotowi odpowiednią prędkość za pomocą na przykład silnika rakietowego. Niedogodność ta powoduje, że nowoczesne statki powietrzne zaopatrzone są w bardziej skomplikowane silniki.